Aŭdu
min. Mi ne deziras, ke vi foriru tiel baldaŭ, hundino amika, karulino mia, kiu
obstinis vivi sep jarojn, kiam
por mi
pasis nur unu. Mi portis vin ĉi tien kaŝita de panjo kaj paĉjo, ĉar ili ne
volis bestojn hejme. Vane estis ĉia
mistero,
ili malkovris min, kiam mi iris kaj venis kun potoj da lakto por vi. Ili eniris
en la dormĉambron ĝuste en la
momento,
en kiu vi akvumis mian risortmatracon. Kian karakteron ili havis! Kiom serioza
estis paĉjo! Tiam panjo
komencis
riproĉi. Kun timego mi metis vin sur la plankon kaj sciis, ke vi restos ĉe ni,
kiam vi marŝis feliĉe kaj
gaje ĝis
ili. Kiam vi mallaĉis la ŝuojn de paĉjo por poste kuŝi inter ili kiel tapiŝeto.
Ni
komencis tre longan dialogon kune, kiun vi nun intencas lasi nefinita. Mi
rakontis al vi pri miaj gajecoj, la unua
tago en la
klaso, la nova ludilo, pri bongusta kuko farita de panjo. Mi lernis malkovri
vian gajecon dum
promenado
tra la parko, kiam mia mano karesis vian hararon, pro la sama kuko, kiun panjo
faris. Estis via, mia
malfeliĉo,
kiam panjo punis min per restado en la lito, ĉar mi rompis florujon aŭ verŝis
konfitaĵon. Mi ploris kaj
ploris kun
la nura konsolo de via sentema langado ĉe mia vango, kiu ridigis min. Kaj mi
tutkore dankis kaj diris al vi:
blanka
nubeto, lanero mia! Vi tiam movis la voston ambaŭflanken, kvazaŭ vi komprenus
min, kaj flanken metis la
kapon
demandante min: “Kial la puno, se mi rompis multajn aĵojn en via ĉambro kaj vi
neniam diris ion", kaj la
konfitaĵo
surplanke ŝajnis al vi la plej bongusta festeno anstataŭ malbonaĵo.
Mia
konfidema aliancano. Ni kreskis kune, sed vi tiel baldaŭ, kiam mi ankoraŭ
deziris ludi, vi preferis la pacon
de la
siesto kaj la siestan brizon sur la granda brakseĝo. Mi komprenis, ke vi
maljuniĝis, kiam mi komencis
venki vin
ĉe kurado. Vi ne plu saltis, kiam mi revenis de la lernejo, kaj laste vi
komencis frapiĝi kontraŭ ĉiuj
mebloj de
mia dormĉambro, sen ke mi ŝanĝis ilin. Tio hontigis vin, kaj pro tio mi diris
nenion. Mi faris, ke vi ne
rimarku
vian blankan hararon, malrapidan paŝadon, ĝeman spiradon. Mi pensas pri la
peno, per kiu vi, por kaŝi
mian
libron, trenis ĝin ĝis la pordo, aŭ missaltis nur apud la liton aŭ apud la
malnovan brakseĝon.
Hodiaŭ vi
alproksimiĝis kaj haŭlis mian littukon. Vi donis en miajn manojn la guman
pilketon, vi avertis, ke oni
provu la
lastan ludon. Vi alportis ĝin ĉi tien, kie ĝi falis, kaj en ĉi-angulo, ĉi tie,
tro senforta por reveni, vi restis.
Ne foriru,
lanero, blanka nubeto, la ludo ankoraŭ ne finis, kaj mi devas diri multon al
vi.
Kopirajto pri la traduko ©2000 ĉe la tradukinto
la 18-an
de marto 2000
Tradukita
de Jozefo
de Jesus Campos Pacheco
stato de finiteco
estigo: la 18-an de martoo. 2000
lasta kontrollegado kun korektoj: de Vilhelmo Lutermano 2000-03-18
aprobita de la tradukinto mem.
finredakto:
kopirajto ĉe la tradukinto ©
2000
Lasta ŝanĝo: